Swami Vivekananda's 150th Birth Day Anniversary : SWAMI VIVEKANANDA LIFE HISTORY : Belur Mutt: Chicago Speech in Audia & Text : Swami Vivekananda Rare Photos : Swami Vivekananda Quotes : Vivekananda Stories : VIVEKANANDAR AND RAMAKRISHNANANDAR - Dinamalar

முதல் பக்கம் >> அறிஞர்கள் கருத்து

பாரதியாரும் விவேகானந்தரும்!ஜனவரி 02,2013

சுவாமி விவேகானந்தரின் கருத்துகளையே பாரதியார் கவிதை வடிவில் பல இடங்களில் கூறினார் என்றால் அது மிகையல்ல. சகோதரி நிவேதிதை மூலமாக பாரதியாருக்கு சுவாமிஜியின் தாக்கம் ஏற்பட்டது. பாரதியே கூறுகிறார்:

..........சுவாமி விவேகானந்தர் ஓர் ஆன்மிகவாதியாகவே, தம் வாழ்நாளைக் கழித்த போதிலும், தேசபக்தி எழுச்சிக்கு அவர் ஒரு பெரிய மூலாதாரமாக நின்றார். அவர் காலம் சென்ற பிறகும், அவரது சீடர்களுள் பலர் தேசபக்தி எழுச்சிக்காகப் பேருதவி செய்து வருகிறார்கள். அவ்வாறு விளங்கும் சிஷ்ய ரத்தினங்களில் சிறப்பானவர் சகோதரி நிவேதிதை ஆவார்.

விபீஷணன், சத்குணமூர்த்தியான ராமசந்திரமூர்த்திக்குப் பெரும் துணையாக நிற்கவில்லையா? அதுபோல் இந்த மாதரசி வெள்ளைக்காரக் குலத்தில் தோன்றிய போதிலும், விவேகானந்தருக்குத் துணையாக நின்றார்.

கொல்கத்தாவில் டம் டம் என்ற இடத்தில் 1906ஆம் ஆண்டில் நிவேதிதையை பாரதியார் முதன் முதலில் சந்தித்தார். அப்போது உங்களுக்கு மணமாகிவிட்டதா? என நிவேதிதை கேட்டார்.

எனக்குத் திருமணமாகி ஒரு பெண் உள்ளாள் என்றார் பாரதி. அதற்கு நிவேதிதை, பின் ஏன் உங்கள் மனைவியை இங்கு அழைத்து வரவில்லை? என்று கேட்டார்.

எங்கள் சமூகத்தில் மனைவியைப் பொது இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் வழக்கம் இல்லை என்றார் பாரதி. அதைக்கேட்டதும், சமூகத்தில் ஒரு பாதி அடிமைப்பட்டுக் கிடக்கும்போது மறுபாதி எப்படி விடுதலை பெற முடியும்? உங்களது மனைவிக்கே உங்களால் சுதந்திரம் தர முடியவில்லை; நாட்டிற்கு எப்படி நீங்கள் சுதந்திரம் பெற்றுத் தர முடியும்? இனியும் நீங்கள் அவள் தனி என நினைக்காது, உங்களிடமிருந்து பிரிக்க முடியாத ஒரு பகுதியாக நினைத்து, அவளைத் தேவியாகப் போற்றுங்கள்.

பெண்களை இருட்டில் தள்ளிவிட்டு, அவர்கள் அறியாமல் நீங்கள் மேலான நிலைக்கு வந்துவிட முயலுவது வீண் என்றார் நிவேதிதை.

சமுதாயம் என்பது ஒரு பறவையைப் போல! அதற்கு இரண்டு இறக்கைகள்! ஒன்று ஆண், அடுத்தது பெண். ஓர் இறக்கையால் மட்டும் பறவை பறக்காது என்ற சுவாமி விவேகானந்தரின் கருத்தைத்தான் சகோதரி நிவேதிதை பாரதிக்குச் சொன்னார். இதை பாரதி இவ்வாறு பாடுகிறார்.

பெண்ணுக்கு விடுதலை என்று இங்கோர் நீதி
பிறப்பித்தேன், அதற்குரிய பெற்றி கேளீர்!
மண்ணுக்குள் எவ்வுயிரும் தெய்வம் என்றால்
மனையாளும் தெய்வம் அன்றோ! மதி கெட்டீரே!
விண்ணுக்குப் பறப்பதுபோல் கதைகள் சொல்வீர்
விடுதலை என்பீர், கருணை வெள்ளம் என்பீர்
பெண்ணுக்கு விடுதலை நீர் இல்லை என்றால்
பின் இந்த உலகிலே வாழ்க்கை இல்லை

பாரதியார் தமது ஸ்வதேச கீதங்கள் நூலை நிவேதிதைக்கே சமர்ப்பித்தார். அதில் அவர் எழுதினார்; எனக்கு ஒரு விநாடியில் மாதாவினது மெய்த்தொண்டின் தன்மையையும், துறவின் பெருமையையும் சொல்லாமல் உணர்த்திய குருமணியும், பகவான் விவேகானந்தருடைய தர்மபுத்திரியும் ஆகிய ஸ்ரீமத் நிவேதிதா தேவிக்கு இந்த நூலைச் சமர்ப்பிக்கிறேன்.

விவேகானந்தரை, பகவான் விவேகானந்தர் என்று பாரதி மட்டுமே கூறினார். சகோதரி நிவேதிதையின் சந்திப்பு, பாரதியின் வாழ்வில் ஒரு மாபெரும் திருப்புமுனை விவேகானந்தர் மற்றும் அவரது கொள்கைகள் தமிழ்நாட்டில் பரவுவதற்கு இது ஒரு முக்கிய காரணமாக இருந்தது.

பன்மொழிப் புலமை: பாரதிக்கும் விவேகானந்தருக்கும் உள்ள ஒற்றுமைகள் பல. இருவருமே மிகப் பெரிய அறிஞர்கள். பல மொழிகள் தெரிந்தவர்கள். விவேகானந்தர் ஆங்கிலத்தில் உரையாற்றிய போது, ஸ்பீக் இங்கிலீஷ் லைக் ஏ வெப்ஸ்டர் என்றும் வால்கிங் என்சைக்லோபீடியா என்றும் அமெரிக்கப் பத்திரிகைகள் கூறின.

பிரான்ஸ் நாட்டில் ஒரு கருத்தரங்கில் பிரெஞ்சு மொழியிலேயே உரையாற்றினார் சுவாமிஜி. சம்ஸ்கிருதத்திலும் புலமை மிக்கவர் அவர்.

பாரதியாருக்கும் பல மொழிகள் தெரியும். தெலுங்கிலும் மலையாளத்திலும் அவர் உரையாற்றினார். வங்கமொழியிலிருந்து தாகூரின் ஏழு கதைகளை மொழிபெயர்த்தார். சம்ஸ்கிருதத்தில் மூன்று கவிததைகள் எழுதினார். உருதும் பேசுவார். ஆங்கிலத்தில் நிறைய எழுதினார். ஜெர்மன், பிரெஞ்சு, அல்ஜீரியன், அரேபிய மொழிகளிலும் பரிச்சயம் மிக்கவர் அவர்.

ஆங்கில வழிக்கல்வி மறுப்பு: இன்று எல்லோரும் ஆங்கில வழிக் கல்வியை நாடி ஓடுகிறார்கள் தமிழ்மொழியைப் படிப்பதில்லை. இந்தியர்களின் வரலாற்றைப் பற்றி அறிவதில்லை. அவ்வாறு அறியாவிட்டால் நாம் எவ்வாறு நம் மூதாதையர்களின் பெருமையை அறிந்துகொள்ள முடியும்?

பாஸ்கராச்சாரியார் நட்சத்திரங்களை அளந்தார். ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சூரியனும் சந்திரனும் எவ்வளவு தூரத்தில் உள்ளன என்று கூறினார். அவரைப் பற்றி நம் பாடத்தில் உள்ளதா? மிலேச்சர்களைத் துரத்தியடித்த சிவாஜியின் வீர வரலாறு கற்றுத் தரப்படவில்லையே! நமது கலாச்சாரம் பற்றி நமக்கு யாரும் கற்றுத் தருவதில்லை என்று பாரதியார் அந்தக் காலத்திலேயே அங்கலாய்க்கிறார்.

கம்பன் என்றொரு மானிடன் வாழ்ந்ததும்
காளிதாசன் கவிதை புனைந்ததும்
உம்பர் வானத்துக் கோளையும் மீனையும்
ஓர்ந்து அளந்ததோர் பாஸ்கரன் மாட்சியும்...
அன்ன யாவும் அறிந்திலர் பாரதத்து
ஆங்கிலம் பயில் பள்ளியுட் போகுநர்

மேலும் பாரதியார் தமது ஆங்கிலப் படிப்பு பற்றிக் கூறினார்: செலவு தந்தைக்கோர் ஆயிரம் சென்றது; தீது எனக்குப் பல்லாயிரம் சேர்ந்தன. 100 வருடத்திற்கு முன்பே தந்தை ஆயிரம் ரூபாய் கட்டணம் கட்ட வேண்டியிருந்தது. நமது பண்பாடு இக்கல்வியில் கற்றுத் தரப்படாததால் தீது பல்லாயிரம் சேர்ந்தது என்கிறார் பாரதி. சுவாமிஜி இதைத்தான், இன்றைய பள்ளிகளில் நம் பிள்ளைகளுக்கு என்ன கற்றுத் தருகிறார்கள்?

முதலாவது, உன் பாட்டனார் ஒரு பைத்தியக்காரன். அடுத்து, உன் ஆசிரியர்கள் எல்லாம் நயவஞ்சகர்கள், பிறகு, உங்களது சாஸ்திரங்கள் எல்லாம் பொய்க் குவியல்கள், இத்தகைய எதிர்மறைக்கல்வி, சாவைவிட மோசமானது என்றார்.

குடும்பப் பின்னணியும் பிரார்த்தனையும்: பிறரது துன்பங்களை ஏற்றுக் கொள்வதற்காக நான் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்க வேண்டும் என்றார் சுவாமிஜி. எதற்காக? உலகில் இருக்கக்கூடிய ஒரே ஒரு கடவுளை வணங்குவதற்காக அக்கடவுள் யார்? உலகிலுள்ள எல்லா ஆன்மாக்களும் சேர்ந்த ஒட்டுமொத்தமான மனதகுலமே அக்கடவுள்.

துன்பப்படுபவர்களின், ஏழைகளின் துன்பங்களை நான் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். எல்லா ஜாதியின், எல்லா மதத்தின், எல்லா நாட்டின் துன்பங்களையும் நான் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என சுவாமிஜி கூறுகிறார். சுவாமிஜி எவ்வளவோ கஷ்டப்பட்டிருக்கிறார். உணவிற்குக்கூட வழியின்றித் தவித்தார். தான் மிகவும் கஷ்டப்படுவதாக ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரிடம் சொன்னார்.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் விவேகானந்தரை, தேவியிடம் போய் வேண்டும் என்றார். சுவாமிஜியும் காளிதேவியிடம் போய் நின்றார். ஆனால் பொருள் கொடு, பணம் கொடு என ஒன்றும் கேட்கவில்லை. விவேக, வைராக்கியத்தைக் கொடு, ஞானமும் பக்தியும் கொடு என வேண்டிவிட்டு வந்தார்.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் வந்தபோது, அட, பொருளையும் பணத்தையும் கேட்க மறந்துவிட்டாயா? லோகமாதாவிடம் மீண்டும் போய் கேள் என்றார். இரண்டாம், மூன்றாம் முறையும் பக்தியையும் ஞானத்தையுமே கேட்டார் சுவாமிஜி.

பாரதியார் வீட்டிலும் பட்டினி. என்றைக்கோ ஒரு நாள் அரிசி கிடைத்தது. அதைக் கொண்டு போய் குருவிகளுக்குப் போட்டுவிட்டு, காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி என்று பாடினார் அவர்.

விவேகானந்தரைப் போலவே பாரதியாரும் இறைவனிடம் என்ன கேட்கிறார் தெரியுமா?
பேசாப் பொருளைப் பேச நான் துணிந்தேன்.
கேட்கா வரத்தைக் கேட்க நான் துணிந்தேன்
மண் மீதுள்ள மக்கள், பறவைகள்,
விலகுங்கள், பூச்சிகள், புற்பூண்டு, மரங்கள்
யாவும் என் வினையால் இடும்பை தீர்ந்தே
இன்பமுற்று அன்புடன் இணங்கி வாழ்ந்திடவே
செய்தல் வேண்டும், தேவ தேவா!
ஞான ஆகாசத்து நடுவே நின்று நான்
பூமண்டலத்தில் அன்பும் பொறையும்
விளங்குக, துன்பதும் இடிமையும் நோவும்
சாவும் நீங்கிச் சார்ந்த பல்லுயிரெல்லாம்
இன்புற்று வாழ்க, என்பேன்! இதை நீ
திருச்செவிகொண்டு திருஉளம் இரங்கி
அங்ஙனமே ஆகுக என்பாய்! என வேண்டினார்.

புற்பூண்டு, பூச்சிகள், விலங்குகள், பறவைகள், மக்கள் யாவரும் இன்புற்றிருக்க வேண்டும் என்பதற்காக இறைவனை வேண்டினார் பாரதி.

இருவரும் அறியாதது............... அச்சம்!

புதிய ஆத்திசூடியில் பாரதியார் எடுத்ததும் அச்சம் தவிர் என்றார், விவேகானந்தரும் அபீ: அபீ: பயமே எல்லாத் துன்பங்களுக்கும் மூலகாரணம் என்றார்.

அபயம் (அச்சமிம்மை), அஹிம்சை, அசங்கம் (பற்றின்மை), ஆனந்தம், இந்த நான்கே எல்லா இந்து மத சாஸ்திரங்களின் சாரம் என்றார் விவேகானந்தர்.

பிரிட்டிஷ்காரர்களின் தொல்லை தாங்காமல், பாரதியார், அரவிந்தர் போன்றோர் பாண்டிச்சேரிக்குச் சென்று விட்டனர். தமிழ்நாட்டில் இருந்தால் அவர்கள் சிறையில் அடைக்கப்படுவார்கள். பாண்டிச்சேரி பிரெஞ்சு நாட்டினரால் ஆளப்பட்டிருந்தது. அங்கிருந்தும் அவர்களைத் துரத்த நினைத்து ஆங்கிலேயர்கள் ஒரு சட்டம் இயற்றினார்கள்.

அதன்படி பாண்டிச்சேரியில் போய் இருக்கக்கூடிய இந்தியர்கள் ஒரு வருடத்திற்குள் ஐந்து மேஜிஸ்திரேட்டுகளிடமிருந்து கையொப்பம் வாங்க வேண்டும். பின் அதை பிரெஞ்சு அரசிடம் காண்பிக்க வேண்டும்.

ஒரு நாள் அரவிந்தரும் மற்றும் பலரும் இப்படி ஆகிவிட்டதே, நமக்கு யாரையும் தெரியாதே என வருந்திக் கொண்டிருந்தனர். எனக்குச் சிறிது அவகாசம் கொடுங்கள் என்று பாரதியார் சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினார்.

மறுநாள் சங்கரன் செட்டியார் என்பவரிடம் சென்றார். செட்டியார் ஊரில் பெரிய மனிதர். சில மணிநேரத்தில் ஐவரிடம் கையொப்பம் வாங்கிக் கொண்டு வந்தார் அவர்.

அப்போது செட்டியார், பாரதியிடம் ஒரு கவிதை பாடும்படி கேட்டுக் கொண்டார். உடனே ஜெயமுண்டு பயமில்லை மனமே எனப் பாடினார்.

பிறர் துன்பம் கண்டு துவளும் மனம்

சுவாமி விவேகானந்தர் பேலூர் மடத்தில் இருந்த போது ஒருநாள் இரவு தூங்காமல் பரபரப்பாக இருந்தார். அதைக் கவனித்த விஞ்ஞானானந்தர் சுவாமிஜியிடம் சென்று விசாரித்தார். அதற்கு விவேகானந்தர் மக்கள் பலர் எங்கோ துன்பப்படுகிறார்கள் அதனால் எனக்குத் தூக்கம் வர வில்லை என்று கூறி வருந்தினார். விஞ்ஞானானந்தருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. அவர் உறங்கச் சென்றுவிட்டார்.

மறுநாள் செய்தித்தாளில், ஃபிஜித் தீவில் பூகம்பம் ஏற்பட்டுப் பல நூறு பேர் அங்கு இறந்துவிட்டனர் என்ற செய்தி வந்திருந்தது. அந்தத் துன்பம் தாளாமல் தான் சுவாமிஜியின் இதயமே ஒரு செசிமோகிராப் ஆக மாறி ரிக்டர் அளவில் அறிந்தவர்போல் தவித்துக் கொண்டிருந்தார்.

ஃபிஜித் தீவினிலே இந்து ஸ்திரீகள் என்ற பாரதியின் கவிதை, சுவாமிஜி போல அவரும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்காகத் துடித்தார் என்று தெளிவுறக் காட்டுகிறது பாருங்கள்

கரும்புத் தோட்டத்திலே-அவர்
கால்களும் கைகளும் சோர்ந்து விழும்படி
வருந்துகின்றனரே!-ஹிந்து
மாதம் தம் நெஞ்சு கொதித்து கொதித்து மெய்
சுருங்குகின்றனரே!- அவர்
துன்பத்தை நீக்க வழியில்லையோ? ஒரு
மருந்து இதற்கில்லையோ?-செக்கு
மாடுகள் போல் உழைத்து ஏங்குகின்றார்- அந்தக் (கரும்புத் தோட்டத்தில்)

சுவாமிஜி பிறந்த நாளன்று,
தேடிச்சென்று நிதம் தின்று-பல
சின்னஞ்சிறு கதைகள் பேசி-மனம்
வாடித் துன்பம் மிக உழன்று- பிறர்
வாட பல செயல்கள் செய்து-நரை
கூடிக் கிழப் பருவம் எய்தி- கொடுங்
கூற்றுக்கு இரையெனப் பின்மாயும்- பல
வேடிக்கை மனிதரைப் போல்- நான் வீழ்வேன் என்று நினைத்தாயோ?

என்று எழுதி, தமது 39-வது வயதிலேயே மறைந்தார். சுவாமி விவேகானந்தரின் சீடரான மகாகவி பாரதியார். சுவாமி விவேகானந்தரும் 39 வருடம் 174 நாட்களில் மகாசமாதி அடைந்தார். இவர்கள் இருவரும் காட்டிய வழியில் இந்தியா சென்றால், நிச்சயம் ஒரு புதிய பாரதம் உருவாகும்.

பாரதியிடம் விவேகானந்தரின் தாக்கம்!

சுவாமி விவேகானந்தரையும் பாரதியையும் நம் இளம் சமுதாயம் பின்பற்றுமானால் நம் சமுதாயத்தின் வளர்ச்சியையும் வாழ்வையும் தடுத்து நிறுத்த எந்த சக்தியாலும் முடியாது. இன்றைக்கு நம் நாடு பொருளாதார ரீதியாக வளர்கிறது என்று பெருமைப்படுகிறோம். தேசத்தின் பொருளாதார வளர்ச்சி என்பது ஒரு பக்கம். அதே நேரத்தில் நம் தேசத்தின் பண்பாட்டுத் துறையின் வீழ்ச்சி என்ற பக்கத்தை மறந்து போகிறோம்.

நம்மிடமுள்ள மிகப் பெரிய பலவீனம். நம்மைச் சுற்றியிருக்கிற உலகம் எப்படி உள்ளது என்பதை அறிவதில் ஆர்வம் உள்ளவர்களாக இருக்கிறோமே தவிர, நான் யார், நான் எப்படிப்பட்டவன்? எனது பலம் எது? பலவீனம் எது? என்ற உள்முகத் தேடலை நாம் நடத்தத் தயாராக இல்லை. உன்னை நீ அறி எனபதுதான் எல்லா உபநிடதங்களின் சாரம்

என்னை நான் ஏன் அறிய வேண்டும்?

தன்னை அறியத் தனக்கொரு கேடில்லை. தானே தனக்கு நண்பனும் பகைவனும் என்பது திருமூலர் வாக்கு. திருமூலருக்குப் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே புறநானூற்றில் கணியன் பூங்குன்றனார் யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர் என்ற உலக சகோதரத்துவத்தைச் சந்தித்திருக்கிறார். இந்தப் பாடல் நம் இந்தியப் பண்பாட்டின் சாரம் முழுவதையும் எடுத்து இயம்புகிறது.

பேதமற்று உலகம் முழுவதையும் அரவணைக்கும் உள்ளம் கொண்ட ஒருவனே பண்பாட்டின் சிகரம். அந்தப் பக்குவம் அவனுக்கு வந்ததென்றால் அவனுக்கும் முன்பே இந்த மண் பக்குவப்பட்டிருந்தால்தான் அப்படியொரு பண்பாட்டின் சிகரத்தை அவன் அடைய முடியும். மண்படு மரபில் மானுடச்சாதி பண்படும் அதனைப் பண்பாடு என்க என்பார் கண்ணதாசன்.

தீமைகளைக் களைத்து, ஒழுங்கீனங்ளை ஒழித்து, ஒழுக்கத்தை வளர்ப்பதைத்தான் நாகரிகம், கலாச்சாரம், பண்பாடு என்கிறோம். இப்பண்பாட்டின் உச்சத்திலே இருக்கக்கூடிய மண் நம் மண் தானே தனக்கு நண்பனும் பகைவனும் என்று திருமூலர் சொல்வதும், தீதும் நன்றும் பிர் தர வாரா என்று கணியன் பூங்குன்றனார் சொல்வதும் எதைக் குறிக்கின்றன?

உனக்கு நீயே வழிகாட்டி என்று சுவாமி விவேகானந்தரும் புரிய வைத்தார். விவேகானந்தரை மிகச் சுருக்கமாக அறிய வேண்டுமென்றால் பாரதியின் ஒரு பாடலை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அந்தப் பாடல் விவேகானந்தரின் சிந்தனைத் தாக்கத்தாலேயே பாரதிக்கு வந்து வாய்த்தது. பாரதியின் சுய தரிசனமே இதில்தான் இருக்கிறது.

கடமை யாவன தன்னைக் கட்டுதல்
பிறர் துயர் தீர்த்தல், பிறர்நலம் வேண்டுதல்

தன்னைக் கட்டுதல் என்றால் புலனடக்கம். புலன் நுகர்ச்சியின் உச்சியிலே இன்றைக்கு இருப்பதுதான் மனிதக் கலாச்சாரம். கல்வி என்ற நாணயத்திற்கு இரு பக்கங்கள் உண்டு. ஒரு பக்கம் அறிவு. இன்னொரு பக்கம் ஒழுக்கம். ஒழுக்கம் இல்லாத அறிவால் சமுதாயத்திற்கு எந்தப் பயனும் வந்து சேராது. நாயணத்தின் ஒரு பக்கம் முழுவதுமாகத் தேய்ந்து மறுபக்கம் மட்டுமே தெளிவாகத் தெரிந்தால் அது செல்லாத காசே தவிர, செலாவணிக் காசு அல்ல. இரண்டு பக்கமும் தெயாமல் உள்ள கல்விதான் வேண்டும். அப்போதுதான் அது செல்லும் காசு. ஏசுவிற்கு முன்பே உன்னை நீ அறிய வேண்டும் என்று சிந்திக்கக் கூறிய சாக்ரடீஸ் நல்லறிவே நல்லொழுக்கம் என்றார். ஐம்புலன்களையும் அடக்குகின்ற ஆற்றலைப் பெறுவதற்கான பருவம்தான் பிரம்மசரிய பருவம். அதுதான் கல்வி கற்கும் பருவம்.

பிரம்மசரியம் என்பது என்ன?

மாணவனுக்கான பிரம்மசரியம் என்பது சிந்தனைகளை வேறு எங்கும் சிதறவிடாமல் கல்வியில் மட்டுமே நாட்டம் செலுத்துவது ஆகும். இன்றைக்கு அந்தப் பண்பாடு, அந்த ஒழுக்கம், அதுதான் கல்வி என்ற ஒரு நிலை இருந்தால் பள்ளியில் படிக்கும் ஒரு மாணவன், நுகர்பொருள்களை அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற வெறிக்கு இரையாகி ஒரு சக மாணவனின் கழுத்தை நெரித்துக் கொல்லக்கூடிய சூழல் வருமா?

இன்றைய கல்வி நமக்கு எதைக் கற்றுக் கொடுக்கிறது? இன்று மாணவர்களுக்கு எதைக் கொண்டு போய் சேர்க்கிறோம்? நன்றாகப் படி, இன்ஜினியராகு, டாக்டராகி நிறைய சம்பாதி, உலகில் எத்தனை இன்பங்கள் உள்ளனவோ அத்தனையையும் அனுபவி. ஒழுக்கம் முதலிடம் பெறாது வெறும் அறிவு முதலிடம் பெறும்போது பண்பாட்டு வீழ்ச்சி வருகிறது.

வள்ளுவர் வாலறிவன் நற்றாள் தொழார் எனின் என்பார். வாலறிவு என்பது மெய்ஞ்ஞானம் அறியாமை கலப்பில்லாத அறிவு எதுவோ அதுதான் வாலறிவு. அந்த வாலறிவை ஒருவன் பெற்றுவிட்டால் வாழ்க்கையின் சாதாரண இன்பங்கள் அவனைச் சலனப்படுத்த முடியாது. விவேகானந்தர் படிக்கின்ற பருவத்தில் சிறப்பாகப் படித்தார். நான்கு வயதிலேயே தியானத்தில் ஈடுபட்டார்.

ஏன் ஒருவன் தியானம் செய்ய வேண்டும்?

சிந்னைகளை ஒருமுகப்படுத்துவதன் மூலமாக ஓர் ஆற்றல் உருவெடுக்கிறது. நான்கு வயதிலேயே தியானம் செய்து, சிந்தனையை ஓர் இடத்தில் கொண்டு நிறுத்துகிற ஆற்றல் விவேகானந்தருக்கு இருந்ததால்தான், சிறு வயதிலேயே அவர் வடமொழி இலக்கணங்களைப் படித்து மனப்பாடம் செய்து அப்படியே கூறக்கூடிய ஆற்றலைப் பெற்றார். சிந்தனையைச் சிறதவிடாது இருப்பதே பிரம்மசரியம். எனவே ஒருவன் சாதிக்க வேண்டுமென்றால் அவன் முதலில் செய்ய வேண்டியது தன்னைக் கட்டுதல் தன்னை எவன் கட்டுகிறானோ அவனுக்குச் சபலமில்லை. சலனமில்லை. தன்னைக் கட்டுதலுக்கப் பின் பிறர் துயர் தீர்த்தல். வாழ்வின் உயர்ந்த நோக்கமே சக மனிதர்களுக்காக வாழ்வதுதான். விவேகானந்தர் மிகச் சிறப்பாகப் படித்தார். அவர் நினைத்திருந்தால் வழக்கறிஞராகி நன்கு சம்பாதித்து எல்லாச் சுகங்களையும் அனுபவித்திருக்கலாம்

பட்டினத்தார் ஏராளமாகச் சம்பாதித்து வைத்திருந்தார். ஆனால் காதற்ற ஊசியும் வாராது காணகடை வழிக்கே என்று தமது மகனாக வந்த ஈசன் எழுதிவிட்டுப் போன வாசகத்தைப் பார்த்தார். அக்கணமே அனைத்தையும் துறந்துவிட்டார். எல்லாவற்றையும் துறப்பதால் என்ன கிடைக்கும்? ஒரு பவுர்ணமி நிலாக் கூட்டம், புத்தர் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது அரசன் அஜாதசத்ரு வருகிறான். புத்தரிடம் நீ துறவி துறவியாக இருப்பதனால் என்ன பலன் உனக்குக் கிடைக்கிறது? என்று கேட்டான்.

அப்போது புத்தர் கூறினார்: துறவிக்கு ஜாதி கிடையாது. குறிப்பிட்ட மதம் கிடையாது. சமூகம் போட்டு வைத்திருக்கக்கூடிய விலங்குகளும் கிடையாது. சமூகம் ஒரு தனிமனிதனைச் சுதந்திரமாக வாழவிடாது. சமூகம் ஒரு சட்டத்திற்கு உட்பட்டே ஒருவனை வாழவிடும். எனவே என் சிந்தனைக்கு ஏற்பத்தான் நான் நடப்பே என்று கூற முடியாது. சமூகம், ஜாதி, மதம் ஆகிய விலங்குகளை உடைத்தெறிந்துவிட்டு விடுதலை பெறுபவனே துறவி.

எந்த ஆசையாக இருந்தாலும் அது கவலையைக் கொண்டு வரும். எனவே ஆசைகளை அறுத்தெறிந்துவிட்டு வரும் துறவிக்குக் கவலை கிடையாது. சமூகத்தின் எந்த விலங்கும், எந்தக் கவலையும், எந்த அச்சமும் எனக்குக் கிடையாது என்று ஒரு துறவியால் மட்டுமே கூற முடியும். அப்படிப்பட்ட துறவிதான் சுவாமி விவேகானந்தர். துறவின் நோக்கமென்ன? துறவி என்பவன் எல்லாவற்றையும் துறந்துவிட்டுக் கானகத்தில் போய் கண்மூடி உட்கார்ந்திருப்பது தான் துறவா? இல்லை, உலகில் உள்ள அத்தனை உயிர்களையும் உய்விப்பதற்கான வழியைத் தேடிவதே துறவு.

சாதாரண மனிதன் மற்றவனைப் பற்றிச் சிந்திக்காமல், தன்னைப் பற்றியே சிந்திக்கிறான். ஒரு துறவி மனிதவாடை இல்லாத் இடத்திலே ஒதுங்கி இருக்கிறான் என நினைக்கத் தோன்றும். ஆயினும் மனிதர்களின் நலன் குறித்தே சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறான். இதுதான் துறவிக்கும் சாதாரண மனிதனுக்கும் உள்ள வித்தியாசம். ஒருவன் என்ன செய்ய வேண்டும்? சுயநலத்தைத் துறக்க வேண்டும். வாழ்வை நெறிப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். வாழ்க்கையை நெறிப்படுத்திக் கொள்வது என்பது ஒழுக்கமாக வைத்துக்கொள்வது நெறிப்படுத்தும் வாழ்க்கை என்பது இன்பங்களை ஒரு கட்டுக்குள்ளே வைப்பது.

என் அடிப்படை தேவைகளுக்கு எனக்கென்று சம்பாத்தியம் இவ்வளவு போதும் என்றால் அதற்குப் பிறகு நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? நான் இருக்கும் சமுதாயத்திற்குக் கடமையாற்ற வேண்டும். தன்னைக் கட்டுதல் என்பது ஒழுக்கமான சமுதாய வாழ்க்கை எனப்படுகிறது. ஒவ்வொருவனும் தன்னைக் கட்டத் தொடங்கிவிட்டால் சமுதாயம் ஒட்டுமொத்த ஒழுக்கமுள்ள சமுதாயமாக அமைந்துவிடும். அடுத்தது, பிறர்நலம் வேண்டுதல். கடவுளிடம் எனக்கு என்று கேட்டுத்தான் நமக்குப் பழக்கம், பிறருக்காகப் பிரார்த்திக்கும் பழக்கமே கிடையாது. செக்குமாடுபோல் நாம் சுயநலத்திலேயே சுற்றிக் கொண்டிருப்பவர்கள்.

அதனால்தான் பெர்னாட்ஷா, சாதாரண மனிதர்கள் பிரார்த்தனை செய்வதில்லை. பிச்சை எடுக்கிறார்கள் என்றார். எனக்கென்று தெய்வத்திடம் கேட்டால் அது பிச்சை, அடுத்தவனுக்கு என்று நெஞ்சுருகி நின்றால் அது பிரார்த்தனை. அதைத்தான் விநாயகரின் திருமுன்பு பாரதி சொல்கிறார்.

மண் மீதுள்ள மக்கள், பறவைகள், விலங்குகள், பூச்சிகள், புல், பூண்டு, மரங்கள்- யாவும் என் வினையால் இடும்பை தீர்ந்தே, இன்புற்று அன்புடன் இணங்கி வாழ்ந்திடவே செய்தல் வேண்டும். தேவதேவா! ஞானாகாசத்து நடுவே நின்று நான் பூமண்டலத்தில் அன்பும் பொறையும் விளங்குக, துன்பமும், மிடிமையும், நோவும், சாவும் நீங்கிச் சார்ந்த பல்லுயிரெலாம் இன்புற்று வாழ்க என்பேன்!

இதனை நீ திருச்செவி கொண்டு திருவுளம் இரங்கி அங்ஙனமே ஆகுக என்பாய் ஐயனே! அடுத்த வேளை சோற்றுக்கு பாரதியின் மனைவி செல்லம்மாள், பக்கத்து வீட்டிலிருந்து அரிசி வாங்கி வந்தால் தான் உலை கொதிக்கும். ஆனால் அவர் விநாயகருக்கு முன் நின்று சோறு வேண்டும் என்று கேட்கவில்லை. மனைவிக்கு நகை வேண்டுமென்று கேட்கவில்லை. மக்கள், விலங்குகள், புல், பூண்டு அனைத்தும் அன்போடு வாழ வேண்டும் என்று கேட்கிறார்.

தன்னைக் கட்டுதல், பிறர்துயர் தீர்த்தல், பிறர் நலம் வேண்டுதல் என்ற வரிசையில் நான்காவது, எல்லா மதங்களையும் ஒன்றாகப் பார்க்கும் பார்வை! விநாயக தேவனாய்,வேலுடைக் குமரனாய், நாராயணனாய், நதிச்சடை முடியனாய், பிற நாட்டிருப்போர் பெயர் பல கூறி அல்லவா! யெஹோவா எனத் தொழுது அன்புறும் தேவருந்தானாய், திருமகள், பாரதி, உமையெனும் தேவியர் உகந்த வான்பொருவாய் உலகெலாம் காக்கும் ஒருவனைப் போற்றுதல்.

அது அல்லா, யோவா, உமை, நாராயணன் எதுவும் சொல் உலகெலாம் காக்கும் ஒன்று பரம்பொருள், நாமதன் மக்கள், உலகு இன்பக்கேணி என்றவர் பாரதி. பூமியில் இந்த நான்கே எவர்க்கும் கடமை என்று விவேகானந்தர் கூறியதையே பாரதி கூறினார்.

இந்தியாவின் வாழ்க்கை மதம். என் மதம்தான் உயர்ந்தது. உன் மதம் தாழ்ந்தது என்று கூறி ஆயுதம் ஏந்தி அடுத்தவனைத் தாக்கி ரத்தம் சிந்துவது மதமல்ல. மனிதனை மறந்துவிட்டு இறைவனை மட்டுமே சிந்திக்கிற மதவாதிகளுக்கு நடுவே மனிதர்களிலே இறைவனைக் காண வேண்டும் என்று சொன்னவர் சுவாமிஜிதான்.

இன்று ஜாதி பற்றி நிறைய பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். விவேகானந்தர் என்ன கூறினார்? ஜாதி என்பது சமயம் உருவாக்கியதல்ல. அது சமுதாயத்தின் ஏற்பாடு. நீ நினைத்தால் ஜாதி மாற முடியும். ஜாதி என்பது பிறப்பாலே வருவதில்லை. உன் வாழ்வில் நீ தேர்ந்து கொள்கிற வாழ்க்கைப் பண்புகளிலே உருவது. நீ ஒருவனிடம் கை கட்டி உடல் உழைப்பு செய்கிறபோது சூத்திரனாகிறாய். அதனால் தாழ்ந்தவன் என்று பொளில்லை. நீயே சொந்தமாக ஒரு தொழில் தொடங்கிவிட்டால் நீ வைசியன். நீயே உன் கண்ணால் பார்க்கும் தீமையைக் களைய களத்தில் இறங்கிவிட்டால் நீ க்ஷத்திரியன். நீ வேதங்களையும் எல்லா அறிவு நூல்களையும் படித்துப் பேருண்மை முழுவதையும் புரிந்து எது பரம்பொருள் என்று தெளிந்து விட்டால் நீ பிராமணனாகிவிடுகிறாய். சூத்திரன் நினைத்தால் பிராமணனாக முடியும். பிராமணன் அவனுக்குரிய நெறி இழந்து நின்றால் சூத்திரனாகப் போக முடியும். சமத்துவத்தால் நன்மைகள் கிடைக்குமே தவிர தீமை கிடையாது. உலகம் முழுவதும் ஒரு கடவுள் என ஒப்புக் கொள்வதால் தீமை உண்டா? கிடையாது. இதுதான் வேதாந்த லட்சியம். அந்த ஆன்மீகத்தைத் தான் இம்மண்ணில் வளரச் செய்ய வேண்டும்.

மேலும் அறிஞர்கள் கருத்து

வாசகர் கருத்து
முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!
உங்கள் கருத்தை பதிவு செய்ய :
Login :
New to Dinamalar ?
(Press Ctrl+g to toggle between English and Tamil)