Swami Vivekananda's 150th Birth Day Anniversary : SWAMI VIVEKANANDA LIFE HISTORY : Belur Mutt: Chicago Speech in Audia & Text : Swami Vivekananda Rare Photos : Swami Vivekananda Quotes : Vivekananda Stories : VIVEKANANDAR AND RAMAKRISHNANANDAR - Dinamalar

முதல் பக்கம் >> விவேகானந்தரும், சீடர் ராமகிருஷ்ணானந்தரும்

இறுதி நாட்கள்!மார்ச் 30,2013

சசி மகராஜ் குறுகிய காலமே வாழ்ந்தார். ஆனால் அவரது பெரு வாழ்வு பயனுள்ள நிகழ்ச்சிகள் ஏராளம் நிறைந்ததாக இருந்தது. ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் மற்றும் சுவாமி விவேகானந்தரின் செய்தியைத் தென்னிந்தியாவில் பரப்புவதற்காக அவர் பதினான்கு ஆண்டுகள் கடுமையாக உழைத்தார்.

1911 ஏப்ரலில் அன்னை கல்கத்தாவிற்குச் சென்றார். அதன்பிறகிலிருந்தே சசி மகராஜின் உடல்நிலை கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டது. சர்க்கரை வியாதியாலும், காச நோயாலும் அவர் கஷ்டப்பட்டார். அதற்காகச் சென்னை வாழ்க்கையை அவர் குறை சொல்வதில்லை. சென்னை வாழ்க்கை மிகவும் கடினமாக இருந்தது என்று மட்டும் கூறுவார். அதிக உழைப்பும், தகுந்த ஆகாரமின்மையும் அவரை வாழ்வின் இறுதிக்கே அழைத்துச் சென்றன. பக்தர்கள் கேட்டுக் கொண்டதன்படி சிறு மாற்றத்திற்காகவும் ஓய்விற்காகவும் அவர் பெங்களூர் ஆசிரமத்திற்குப் போனார். ஆனால் பெங்களூர்வாழ்க்கையால் அவருக்குப் பெரிய நன்மை ஏற்படவில்லை. கடைசியில் சுவாமி பிரம்மானந்தரும் சுவாமி சாரதானந்தரும் வேண்டினர். அதற்கு இணங்க அவர் 1911 ஜூலை பெங்களூரை விட்டுச் சென்னை வழியாகக் கல்கத்தாவிற்குப் புறப்பட்டார்.

அந்தச் சமயத்தில் சுவாமி பிரம்மானந்தர் புரியில் இருந்தார். சசி மகராஜ் வரும் செய்தி அவருக்குக் கிடைத்து. அவரைச் சந்திப்பதற்காக பிரம்மானந்தர் புரிக்கு அருகில் உள்ள குர்தா ரோடு ரயில் நிலையத்தில் காத்திருந்தார். ரயில் வந்ததும் சுவாமி ராமகிருஷ்ணானந்தர் இருந்த பெட்டிக்குள் சென்றார், ராமகிருஷ்ணானந்தரின் மெலிந்துபோன உடலைக் கண்டு அதிர்ச்சி அடைந்த அவர் என்ன சசி இது? இதனை உதறித் தள்ளு! என்றார். சுவாமி ராமகிருஷ்ணானந்தர் சாஷ்டாங்கமாக அவரை நமஸ்கரித்து ராஜா உங்கள் ஆசிகளால் மட்டுமே அது சாத்தியமாகும் என்று பணிவுடன் பதிலளித்தார். மருத்துவர்களின் ஆலோசனையை முழு நம்பிக்கையோடு பின்பற்றுமாறு பிரம்மானந்தர் அவரிடம் கூறினார். இதுவே அவர்களுடைய கடைசிச் சந்திப்பு.

1911 ஜூன் 10 இல் ராமகிருஷ்ணானந்தர் கல்கத்தா சென்று சேர்ந்தார். உத்போதன் அலுவலகத்தில் அவர் தங்கினார். பிரபல மருந்துவர்கள் அவருக்குச் சிகிச்சை அளித்தனர். இருந்த போதிலும் அவருடைய உடல்நிலை நாளுக்கு நாள் மோசமாகியது.

சிலசமயங்களில் சசி மகராஜ் தன் துன்பத்தை மறந்து குருதேவரைப் பற்றி நீண்ட நேரம் ஆர்வத்தோடு பேசுவார். உடன் இருந்த பிரம்மசாரி அவரை அமைதியோடு இருக்குமாறு சொன்னால், நான் குருதேவரைப் பற்றி பேசும் போது உடலுணர்வை இழக்கிறேன்; மரணவேதனைகூட அற்பமாகத் தோன்றுகிறது என்று பதில் கூறுவார். கடைசி சில நாட்களில் ஏசுவைப் பற்றி பேசும்போது. அவர் பரவசமாகிவிடுவார், முற்பிறவியில் அவர் ஏகநாதரின் சீடர் என்று குருதேவர் கூறியதையும், குருதேவரின் உடலில் ஏசு ஒன்றிய அனுபவத்தையும் அவர் ஆனந்தத்தோடு விளக்குவார். இறுதியில் அவருக்கு ஜன்னி கண்டது. அப்போதுகூட அவர் துர்கா, துர்கா, சிவ, சிவ, ஸ்ரீகுரு, ஸ்ரீகுரு என்று தெய்வ நாமங்களையே உச்சரிப்பார்.

சசி மகராஜின் தாயான பாவசுந்தரி தேவி ஒருமுறை அவரைக் காண வந்தார். தம்மை ஆசீர்வதிக்குமாறு அவர் தமது தாயிடம் வேண்டினார். தாயார் அன்போடு சசி மகராஜின் முதுகைத் தடவிக் கொடுத்து. அவரது தலைமீது தமது கரங்களை வைத்து ஆசீர்வதித்தார்.

சுவாமி ராமகிருஷ்ணானந்தர் உடலை உகுப்பதற்கு இன்னமும் இரண்டு மூன்று நாட்களே இருந்தன. அன்று காலையில் சுவாமிகள் கண்களை மூடியவாறு படுத்திருந்தார். அவருக்குச் சேவை செய்துவந்த பிரம்மசாரி அறையின் ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்திருந்தார். திடீரென்று சுவாமிகள் அந்தப் பிரம்மசாரியை அழைத்து, இதோ பார், குருதேவரும் அன்னையும் சுவாமிஜியும் வந்துள்ளனர். அவர்கள் உட்கார ஒரு பாயை விரி. சாய்ந்து கொள்வதற்காக மூன்று திண்டுகளையும் வை என்று கூறினார். பிரம்மசாரிக்கு எதுவும் புரியவில்லை. சுவாமிகள் தூக்கத்தில் ஏதோ பேசுகிறாரென்று பிரம்மசாரி சும்மா நின்றார் ஆனால் சுவாமிகளோ ஏன் சும்மா இருக்கிறாய்? அவர்களை நிற்க வைக்கிறாயே! சீக்கிரம் பாயை விரி என்று வற்புறுத்தினார். அந்த பிரம்மசாரி எதுவும் புரியாமல் பாயை விரித்துத் திண்டுகளை வைத்தார். சுவாமிகள் மிகுந்த பக்தியுடன் மும்முறை கைகூப்பி வணங்கினார். பரவச நிலையில் கொஞ்சநேரம் இருந்தார்.பின்னர் பிரம்மசாரியைப் பார்த்து, அவர்கள் போய் விட்டனர். பாயைச் சுருட்டிவிடு திண்டுகளை எடுத்துவிடு என்றார்.

இறுதி நாட்களில் சுவாமிகளுக்கு அன்னை ஸ்ரீசாரதாதேவியை தரிசிக்க வேண்டுமென்ற ஆவல் தீவிரமாக எழுந்தது. அன்னை அந்தச் சமயம் ஜெயராம்பாடியில் இருந்தார். அங்கு ஆளனுப்பி சுவாமிகளின் ஆவலை அன்னைக்குத் தெரிவித்தனர். ஆனால் அன்னையால் உடனே கல்கத்தாவுக்கு வர இயலவில்லை. இருந்தாலும் கருணைக் கடல் அல்லவா அவள்! சுவாமிகளின் ஆவலைப் பூர்த்தி செய்யாமலா இருப்பாள்? நேரில் வந்து நிறைவேற்ற முடியாத ஆவலை, ஒரு தெய்வீகக் காட்சியின் மூலம் பூர்த்தி செய்தாள்.

சசி மகராஜ் பூவுலகில் கடைசி இரவன்று இந்தக் காட்சி அவருக்குக் கிடைத்தது. மறுநாள் காலையில் சசி மகராஜ் அதுபற்றி புலினவிஹாரி மித்ரர் என்ற அன்பரிடம் கூறினார். அந்த அனுபவத்தைப் பாடலாக எழுதி, கொண்டு வருமாறு அவரிடம் வேண்டினார். பாடலின் முதல் வரியையும் தாமே அமைத்துக் கொடுத்தார். ஆனால் புலினவிஹாரிக்குப் பாடல் இயற்ற வராததால் அவர் கிரீஷ் கோஷிடம் சென்றார். கிரீஷ் அழகிய பாடல் ஒன்றை இயற்றினார்.

துக்க இரவு கழிந்து விட்டது.
நான் எனது என்ற கோரமான கனவு கலைந்து விட்டது.
வாழ்வு சாவு என்ற பிரமை இனி இல்லை
ஞான சூரியன் உதிக்கிறான்
அன்னை புன்முறுவல் புரிகிறாள்
வரம், அபயம் இரண்டையும் ஏந்திய கரங்களுடன்
அவள் காட்சி தருகிறாள்
உரத்த குரல் எழுப்பி துந்துபி முழங்க,
ஜய கோஷம் செய்யுங்கள்
மரணத்தை வெல்வதான அவளது
திருநாமம் புவி முழுவதும் நிறைந்துள்ளது
கலங்காதே மகனே,
குருதேவரின் திருப்பாதங்களை இதோ பார்
தொல்லைகள் யாவும் போய் விடும்
வேதனைகள் தீர்ந்து விடும்
என்று அன்பு மொழி கூறுகிறாள் அவள்
இரு கண்களிலும் கருணை பிரகாசிக்க
என் அருகில் நிற்கிறாள்
மங்கலமயமான அவள் மக்களைக் காக்கும் தேவியல்லவா!

மிகவுயர்ந்த சமாதி நிலையை வர்ணிக்கின்ற இந்த அருட்பாடலைக் கேட்டுக்கொண்டே சுவாமிகள் சமாதியில் ஆழ்ந்தார். டாக்டர் அவரது உடல்நிலையைப் பரிசோதித்துவிட்டு சிறிது குணமடைந்திருப்பதாகக் கூறினார். அதன்பின்னர் சுவாமிகள் அடிக்கடி சமாதி நிலையில் மூழ்கலானார். பிராணன் அடங்குவதற்குக் கொஞ்ச நேரத்திற்குமுன் குருதேவரின் திருப்பாத தீர்த்தத்தைப் பருகினார். மீண்டும் சமாதியில் ஆழ்ந்தார். இது மூன்று மணி நேரம் நீடித்தது. பின்னர் அவரது முகம் சிவந்தது. உடல் வியர்த்தது. அத்துடன் அவர் மகாசமாதியில் லயித்தார். அது 1911 ஆகஸ்ட் 21 திங்கட் கிழமை, பிற்பகல் 1.10 மணி மடத்துத் துறவியர் அவரைச் சூழ்ந்து நின்று ஸ்ரீகுருதேவரின் திருநாமத்தை ஓதினர். மரணத்தின் சோகமோ தாபமோ கோரமோ அங்கு இல்லை. குருதேவரின் சான்னித்தியமே நிறைந்திருந்தது.

மடத்துத் துறவியர் அவரைச் சூழ்ந்து நின்று ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் திருநாமத்தை ஓதினர்: சுவாமி ராமகிருஷ்ணானந்தரின் ரோமங்கள் நீண்ட நேரத்திற்குக் குத்திட்டு நின்றன. பிறகு உத்போதன் மாடியிலிருந்து அவரது திருமேனியைக் கீழத் தளத்திற்குக் கொண்டு வந்தனர். சகோதரி நிவேதிதை அவரது திருப்பாதங்களில் பணிந்து வணங்கினார். பின்பு சசி மகராஜின் திருமேனியைப் பூக்களாலும் மாலைகளாலும் அலங்கரித்து, ஊர்வலமாக எடுத்துச் சென்றனர். மலர்கள் ஊதுபத்திகள் ஆகியவற்றிலிருந்து வந்த நறுமணம் எங்கும் சூழ்ந்தது. சங்கீர்த்தனக் குழுவினர் ஊர்வலத்தின் முன்னால் சென்றனர். ஊர்வலம் முதலில் காசிப்பூர்த் தோட்ட வீட்டின் முன்னாலும், பிறகு காசிப்பூர் மயானத்தின் அருகிலும் நின்றது. கடைசியில் கங்கையைக் கடந்து பேலூர் மடத்தை அடைந்தது. கங்கைக் கரையில் விவேகானந்தர் கோயிலுக்குத் தென் கிழக்கு மூலையில் ஓரிடத்தில் சுவாமி ராமகிருஷ்ணானந்தரின் திருமேனி தகனம் செய்யப்பட்டது.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வேறு ஆறு நேரடிச் சீடர்களின் பூத உடல்களும் இந்த இடத்தில் தகனம் செய்யப்பட்டன. 1966-இல் அவர்களின் நினைவைப் போற்றும் வகையில் சமாதி பீடம் கட்டப்பட்டது. இதில் அவர்கள் அறுவரின் பெயருடன் சுவாமி ராமகிருஷ்ணானந்தரின் பெயரும் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது.

மேலும் விவேகானந்தரும், சீடர் ராமகிருஷ்ணானந்தரும்

வாசகர் கருத்து
முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!
உங்கள் கருத்தை பதிவு செய்ய :
Login :
New to Dinamalar ?
(Press Ctrl+g to toggle between English and Tamil)