தமிழ் நாட்டிலே எத்தனை எத்தனையோ சிவன் கோயில்கள். அத்தனை கோயில்களிலும் அம்பிகைக்கும் சன்னிதி உண்டு. இந்த அம்பிகைகள் எல்லாம், அந்த மலையரையன் பொற்பாவை வாள் நுதலான் பெண் திருவுருவின் மூர்த்தமே என்றாலும், அவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியே வேறு வேறு பெயராலேயே அழைக்கிறார்கள் கவிஞர்கள், கலைஞர்கள், பக்தர்கள்.

வண்டமர் பூங்குழலி, ஏலவார் குழலி, மட்டுவார் குழலி என்று அவள்தன் குழல் அழகிலேயே மெய்மறந்து நிற்பவர்கள் உண்டு. தேனார் மொழியாள், யாழைப் பழித்த மொழியாள் என்று அவளது கரும்பன்ன சொல்லிலேயே மயங்குபவர்களும் உண்டு. அத்துடன் அவளை அறம் வளர்க்கும் அன்னையாகவும் உருவகப்படுத்திப் பார்த்து மகிழ்ந்திருக்கிறார்கள் கலைஞர்கள். பால் நினைந்து ஊட்டும் தாயின் அன்பைப் பாடிய மாணிக்கவாசகர்.

தாயாய் முலையைத் தருவானே
தாராது ஒழிந்தால், சவலையாய்
நாயேன் கழிந்து போவேனோ

என்று உள்ளம் உருகப் பாடுகிறார். ஈன்றாளுமாய் எனக்கு எந்தையுமாய் உடன் தோன்றும் இறைவனை, தாயவன்காண்  உலகிற்கு தன்னொப்பில்லா தத்துவன்காண் என்று அப்பர் பாடி மகிழ்கிறார். இத்தகைய அன்னைதான் மனையறத்தால் அறம் பெருக்கித் திறம் வளர்க்கிறாள். அகில உலகத்தில் உள்ள உயிர்களை எல்லாம் ஊட்டி வளர்க்கிறாள் என்றெல்லாம் கற்பனை பண்ண முடிந்திருக்கிறது கலைஞனுக்கு.

தமிழ்நாட்டில் பிரிசித்திப் பெற்ற அன்னை காமாக்ஷியை, மதுரை மீனாக்ஷியை, இல்லை இவர்களோடு ஒத்த பெருமையுடைய அகிலாண்டேஸ்வரியை, அபிராமியை எல்லாம்தான் நீங்கள் நேரில் சென்று கண்டு வணங்கியிருப்பீர்களே!

இவர்களை விடுத்து, பலருக்கு அறிமுகம் இல்லாத ஒரு அன்னையையே உங்கள் முன் நிறுத்துகின்றேன். தாராசுரம் கோயில் அன்னை அன்னபூரணி அமுத கலசத்தை ஏந்திக் கொண்டு நம்மை நோக்கி விரைந்தே வருகிறாள். நம் பசிப் பிணி நீக்க!