உங்கள் எண்ணங்கள் உடலை மையமாகக் கொண்டிருந்தால், வலிகள் மற்றும் நோய்கள் பற்றிய கவலைகள் இருக்கும். இது உண்மையானவை அல்லது கற்பனையானவைொக இருக்கலாம். அவை செல்வங்களை மையமாகக் கொண்டிருந்தால், லாபம் மற்றும் இழப்பு, வரி மற்றும் விலக்குகள், முதலீடு மற்றும் திவால்நிலை பற்றி நீங்கள் கவலைப்படுவீர்கள்; அவை புகழைச் சுற்றித் இருந்தால், நீங்கள் அவதூறு, அவதூறு மற்றும் பொறாமை ஆகியவற்றின் ஏற்ற தாழ்வுகளால் பாதிக்கப்படுவீர்கள். எனவே, அவை விருப்பத்துடன் சமர்ப்பிக்கத் தகுதியான அதிகாரம் மற்றும் அன்பின் இருக்கையைச் சுற்றி மையமாக இருக்கட்டும், உங்கள் முழு இருப்பும் அதற்கு சரணடையட்டும். பின்னர், நீங்கள் என்றென்றும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பீர்கள்.

வேத கலாச்சாரத்தின் முனிவர்களான ரிஷிகளுக்கு, இறைவனின் நாமமே மூச்சாக இருந்தது; அவர்கள் இறைவனின் மகிமையின் சிந்தனையில் உள்ளார்ந்த வாழ்வாதாரத்தில் வாழ்ந்தார்கள். வேதங்களின் பால், கடலைப் புத்தியை கோலாகவும், பக்தியை கயிறாகவும் கொண்டு கடைந்தபோது, ​​ராமாயணம், மகாபாரதம், ஸ்ரீமத் பாகவதம் ஆகிய மூன்று சிறந்த காவியங்கள் வெளிப்பட்டது. தெய்வீக நாமத்தை உச்சரித்தல் என்பது அமைதி மற்றும் மகிழ்ச்சிக்கான வழியைப் பரப்புவதற்காகவாகும். இந்தச் செய்தியை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கவும், நாமத்தில் நம்பிக்கையை மீட்டெடுக்கவும், கலியுகத்தில் இந்த அவதாரம் உலகிற்கு வந்துள்ளது. இவ்வாறு தெளிவாக விளக்குகிறார் பகவான் சத்யசாய்பாபா